Επί αρκετούς μήνες, κάθε μέρα που περνάω από παράδρομο της Κηφισίας για να πάω στη δουλειά, βλέπω δύο παράταιρες παντόφλες πεταμένες στην άκρη του δρόμου. Αρχικά τις είχα προσέξει γιατί μου έκανε εντύπωση ότι ήταν διαφορετικές. Πλέον, καθώς περνάω ρίχνω κάθε φορά μια ματιά για να δω αν είναι ακόμη εκεί, αφού είναι ένα από τα σημάδια της καθημερινής μου διαδρομής. Σαν αυτά που αφήνει ο σκύλος με τα ούρα του, σαν αυτά που άφησε ο Κοντορεβιθούλης στο δάσος, εγώ έχω μάθει να γνωρίζω το δρόμο μου και από τις παρατημένες παντόφλες.
Η πόλη μας, η κοινωνία μας, είναι οργανωμένες ή μάλλον εγκαταλελειμμένες, όπως οι δύο αυτές παντόφλες. Μήνες τώρα, εκεί παρατημένες, σε έναν δρόμο που δεν καθαρίζεται ποτέ -καίτι κεντρικός, σε ένα Δήμο -ενός εκ των μεγαλύτερων της Αττικής, αυτόν του Χαλανδρίου. Ό,τι συμβαίνει στον τόπο μας – καλό ή κακό – αφήνεται στην τύχη του. Καμιά έγνοια, καμία φροντίδα για τίποτε. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Οδυνηρά μεμονωμένες. Αποτασσόμαστε την ομορφιά όπως το σατανά. Αγαπούμε και θεοποιούμε τα σκουπίδια, τη φθήνια, την ευκολία, τη σκαιότητα, στο σπίτι μας, στη γειτονιά μας, στη δουλειά μας, στις σχέσεις μας, στην πολιτική.
Οι πολιτικοί μας ταγοί κατ’ εικόναν και καθ’ ομοίωσιν μας, αλλά ξεσκονισμένοι και λουστραρισμένοι. Μας (μετα)χειρίζονται σαν παρατημένες παντόφλες σε έναν παράδρομο, και το χειρότερο δεν μας νοιάζει καθόλου, μάλλον μας ανακουφίζει, αφού δεν έχουν απαιτήσεις από εμάς και μας αφήνουν στην μακαριότητά μας.
Με γεια μας η νέα κυβέρνηση (όποια κι αν είναι). Ούτως ή άλλως, εκτός συνταρακτικού απροόπτου, και τη Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου (ή έστω την Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου που θα ορκιστεί), οι δύο παντόφλες θα είναι εκεί να μου δείχνουν το δρόμο.
Δεν έχει κίνητρα για να γίνει καλύτερο το Ελληνικό πανεπιστήμιο
Στον πυρήνα της παθογένειας του Ελληνικού πανεπιστημίου βρίσκεται η ανυπαρξία ουσιαστικής αξιολόγησης όλων των φορέων που εμπλέκονται σε αυτό, που αποστερεί από τον καθηγητή, το φοιτητή και το διοικητικό υπάλληλο, κάθε κίνητρο βελτίωσης της ποιότητας του έργου τους.
Ο καθηγητής, αφού καταφέρει μετά κόπων, βασάνων ή και γνωριμιών, να γίνει μέλος ΔΕΠ (Διδακτικό Επιστημονικό Προσωπικό) και επιχειρήσει να ασκήσει με συνέπεια το διδακτικό του έργο, έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με πληθώρα γραφειοκρατικών και διοικητικών κωλυμάτων, που ακυρώνουν στην αφετηρία της οποιαδήποτε προσπάθεια. Πώς να καταφέρει να προετοιμάσει το μάθημά του όταν δεν του παρέχεται από το πανεπιστήμιο ούτε καν γραφική ύλη, όταν δεν έχει τη δυνατότητα να διανείμει έντυπο υλικό στους φοιτητές, γιατί δεν λειτουργούν τα φωτοτυπικά μηχανήματα, πώς να καταστήσει ελκυστικότερο και αποτελεσματικότερο το μάθημά του με τη βοήθεια τεχνολογικών μέσων, όταν δεν υπάρχουν ούτε συσκευές προβολής ή, το συνηθέστερο, έχουν χαλάσει χωρίς ποτέ να αντικατασταθούν; Πώς να καταφέρει να κινητοποιήσει τους φοιτητές, όταν καλείται να κάνει μάθημα σε αίθουσες βρώμικες, κατεστραμμένες, με σπασμένα τζάμια, χωρίς θέρμανση το χειμώνα ή κλιματισμό το καλοκαίρι; Τι κίνητρα έχει για να παραγάγει ερευνητικό έργο (παρά μόνο αν συμμετέχει σε κάποιο επιδοτούμενο πρόγραμμα και έχει οικονομικά οφέλη) αφού αυτό δεν θα αναγνωριστεί από την ακαδημαϊκή κοινότητα και δεν θα αξιολογηθεί κατά κανέναν τρόπο;
Οι φοιτητές, από την πλευρά τους, εισάγονται σε ένα ανώτερο ή ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, σε μία σχολή για την οποία αρκετές φορές ελάχιστα γνωρίζουν και καλούνται να θητεύσουν σε μια επιστήμη, η οποία ενδεχομένως δεν τους ενδιαφέρει. Ωστόσο, η πίεση από την οικογένεια και τον κοινωνικό περίγυρο είναι τέτοια που η συντριπτική τους πλειοψηφία δεν τολμά να την εγκαταλείψει, ακόμη κι αν τη σιχαίνεται. Αρχίζουν δε τις σπουδές τους ήδη κουρασμένοι, εξουθενωμένοι καθώς είναι από τη δοκιμασία των πανελληνίων εισαγωγικών εξετάσεων και σύντομα απωθούνται από τους αδιάφορους καθηγητές, την εχθρική γραμματεία και τις επιεικώς μη εξυπηρετικές λοιπές υπηρεσίες του εκπαιδευτικού ιδρύματος.
Ω
στόσο, πέραν των υποδομών και της διαδικασίας, οι φοιτητές δεν έχουν κίνητρα να παρακολουθήσουν με ενδιαφέρον τις σπουδές τους, γιατί δεν υπάρχει ουσιαστικό σύστημα αξιολόγησης. Δεν έχουν κίνητρα να παρακολουθήσουν τα μαθήματα και να εκπονήσουν εργασίες, αφού είτε με διάβασμα της τελευταίας στιγμής, είτε με αντιγραφή θα περάσουν «κουτσά-στραβά» τα μαθήματα, ενώ ακόμη κι αν πιαστούν να αντιγράφουν στις εξετάσεις, δεν θα υποστούν καμία συνέπεια.
Και γιατί, εξάλλου, να ενδιαφερθούν αφού γνωρίζουν ότι η συμβολή του πτυχίου τους στη μελλοντική επαγγελματική τους σταδιοδρομία θα είναι μικρή και ότι ανεξαρτήτως εφοδίων και προσόντων, μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας θα είναι το «μέσον» του μπαμπά ή του θείου;
Βέβαια, πέραν του θλιβερού του πράγματος, καμία έκπληξη δε θα πρέπει να προκαλεί η κατάσταση αυτή, δεδομένου ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο, ως μικρόκοσμος της ελληνικής πραγματικότητας, αποτελεί πεδίο όπου αναπαράγονται όλες οι παθογένειες του κρατικού μηχανισμού και διαιωνίζονται οι στρεβλωμένες αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας. Απλώς, είναι άξιον απορίας πως ορισμένοι προσδοκούν ή -ακόμη χειρότερα- απαιτούν να αλλάξει συθέμελα η κατάσταση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, χωρίς τίποτα να ταράξει το μακάβριο ύπνο της ελληνικής κοινωνίας.
Πρώτη δημοσίευση στο http://www.reporter.gr/default.asp?pid=16&la=1&art_aid=110318.
Όποιος τρέφει φρούδες ελπίδες για το διαχωρισμό κράτους – εκκλησίας εν έτει 2009 ας το σκεφτεί καλύτερα. Ακόμη και σήμερα η ιστορία λογοκρίνεται από πολιτικούς και ανθρώπους του πολιτισμού χάριν της προστασίας της εικόνας μιας άλλης εξουσίας, αυτής της εκκλησίας.
Νέο παράδειγμα αυτού η λογοκρισία του βίντεο για την ιστορία του Παρθενώνα που προβάλλεται στο μουσείο της Ακρόπολης και το οποίο έχει σκηνοθετήσει ο Κώστας Γαβράς. Η πέτρα του σκανδάλου: κάποια πλάνα ρασοφόρων που καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού και τα οποία προκάλεσαν την μήνι εκπροσώπων της εκκλησίας. Η Ιερά Σύνοδος, αλλά και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ζήτησαν από το υπουργείο Πολιτισμού να σταματήσει η προβολή του βίντεο. «Το ζήτημα θα εξεταστεί κι αν τα καταγγελλόμενα αληθεύουν, θα προχωρήσουμε σε επανόρθωση» δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς. Οπερ και εγένετο, ο κ. Σαμαράς ενήργησε προς «επανόρθωση» της ιστορίας. Το αποτέλεσμα ήταν να «κοπούν» από το βίντεο τα επίμαχα πλάνα. Λεπτομέρεια: Ο σκηνοθέτης δεν ενημερώθηκε ποτέ για αυτή την ενέργεια.
Οι ευθύνες σε αυτή την ιστορία επιμερίζονται σε τρία κυρίως πρόσωπα: στον Αρχιεπίσκοπο που υπέβαλε το αίτημα, στον υπουργό Πολιτισμού που συναίνεσε και στον πρόεδρο του Μουσείου – ειδικά στον τρίτο- που δέχθηκε να γίνει αυτή η περικοπή/αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας, την οποία υπηρετεί με την επιστήμη του, χωρίς καν να ενημερωθεί ο σκηνοθέτης της ταινίας.
Οσον αφορά το επίμαχο βίντεο, είναι σαφές ότι η εκκλησία χτισμένη μέσα στο ναό είναι αδιάψευστος μάρτυρας των γεγονότων. Για να απαλείφουν οποιεσδήποτε αποδείξεις των καταστροφικών παρεμβάσεων της εκκλησίας στον Παρθενώνα θα έπρεπε να διαγραφούν και τα σχετικά πλάνα. Θα πρότεινα στους υπερασπιστές της πίστης να ζητήσουν πλήρη απαλοιφή των αναφορών περί εκκλησίας. Μάλιστα, για μέγιστη αποτελεσματικότητα, θα πρέπει να διαγραφεί, όχι μόνο από το βίντεο, αλλά και από τα βιβλία της ιστορίας ότι ο Παρθενώνας στέγασε επί αιώνες χριστιανικό ναό.
Δυστυχώς για την εκκλησία και τους υπηρέτες της, οι ιστορικές μαρτυρίες για τις βαρβαρότητες και τις καταστροφές σε αρχαιοελληνικούς ναούς και αγάλματα είναι πάμπολλες και τα αιτήματα για λογοκλοπή απλώς δείχνουν ότι έχουν γνώση του ένοχου παρελθόντος τους. Και κάτι χειρότερο: ότι αν χρειαζόταν, θα το ξανάκαναν.
Επιστολή Κ. Γαβρά
Ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, που σε άλλες περιπτώσεις η επίσημη πολιτεία αναγνώριζε ως διεθνούς φήμης τέκνο της Ελλάδας που διαπρέπει στο εξωτερικό, απέστειλε στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης επιστολή διαμαρτυρίας για την περικοπή της επίμαχης σκηνής. Ωστόσο, δεν είναι απολύτως κατανοητό γιατί δεν ζήτησε την πλήρη απόσυρση της ταινίας, εφόσον αυτή έχει υποστεί αλλοίωση χωρίς τη συγκατάθεσή του.
Στην επιστολή του ο κ. Γαβράς επισημαίνει: «Σκοπός μου ήταν να δείξω – βασιζόμενος σε αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα – ότι η σταδιακή “συρρίκνωση” του Παρθενώνα δεν πρέπει να αποδοθεί σε τυχόν φθορές μέσα στο χρόνο ή σε ενδεχόμενες αδυναμίες της κατασκευής του αλλά αντίθετα οφείλεται στον φανατισμό των ανθρώπων καθώς και στην βαρβαρότητα των διαδοχικών εισβολέων, χωρίς να ξεχνά κανείς τις ασύστολες λεηλασίες του λόρδου Eλγιν, πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας.
Στη σκηνή που κόπηκε, βλέπουμε μερικούς βανδάλους “παλαιοχριστιανούς” να καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού θεωρώντας τα είδωλα και αναπαραστάσεις ακολασίας. Φαίνεται ότι ο ελληνικός κλήρος ζήτησε στη Διοίκηση του Μουσείου της Ακρόπολης όπου προβάλλεται η ταινία να κόψει αυτή τη σκηνή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται: οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες. Το πεδίο των λογοκριτών εμπλουτίσθηκε με ανώτερους δημοσίους λειτουργούς των οποίων το καθήκον είναι η προστασία της Δημοκρατίας. Οι νόμοι που προστατεύουν τα Πνευματικά Δικαιώματα των Δημιουργών ( Droits d’Auteur) απαγορεύουν ρητά οποιαδήποτε αλλαγή σε μία κινηματογραφική ταινία χωρίς τη συγκατάθεση του σκηνοθέτη.
Θέλω να κάνω σαφές το εξής: ο κύριος σκοπός της ταινίας μου είναι να αποδειχθεί ότι ο λόρδος Eλγιν κατέστρεψε μέρος του ναού και έκλεψε τα αγάλματά του για κερδοσκοπικούς λόγους: ο αγοραστής – δηλαδή ο κλεπταποδόχος – ήταν το αγγλικό κράτος. Τα αγάλματα αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του Παρθενώνα».
Απάντηση Δ. Παντερμαλή
Σε δήλωση του για το ζήτημα ο πρόεδρος του Μουσείου της Ακρόπολης καθηγητής Δημήτρης Παντερμαλής, υποστήριξε: «Για την απόδοση των καταστροφών η ομάδα εργασίας δανείστηκε ένα απόσπασμα ενός λεπτού και 40 δευτερολέπτων από ένα ντοκιμαντέρ του Κ.Γαβρά.
Ορισμένοι εξέλαβαν τις μικρές μορφές (σε κινούμενα σχέδια) που αναρριχώνται σε κλίμακες για να φτάσουν τις μετόπες του Παρθενώνα ως ρασοφόρους και όχι ως ανθρώπους της εποχής.
Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης αυτού του είδους και δεδομένου ότι η μεν περίοδος καταστροφής είναι πέραν κάθε αμφιβολίας, αλλά οι συνθήκες άγνωστες, κρίθηκε σκόπιμο να παραμείνει –ασφαλώς- η αναφορά στο γεγονός ως είχε και να εκπέσει ένα πλάνο 12 δευτερολέπτων το οποίο έτσι και αλλιώς δεν έχει σχέση με την ουσία των πραγμάτων και ασφαλώς δεν αποτελεί κανενός είδους λογοκρισία».
Διαβάστε σχετικά:
Η περικοπή Γαβρά έγινε μπούμερανγκ για την Εκκλησία
Η καταστροφή του Παρθενώνα απ’ τους Ρωμαιοχριστιανούς
Το ελληνορθόδοξο σχέδιο καταστροφής της Ακρόπολης
