Επί αρκετούς μήνες, κάθε μέρα που περνάω από παράδρομο της Κηφισίας για να πάω στη δουλειά, βλέπω δύο παράταιρες παντόφλες πεταμένες στην άκρη του δρόμου. Αρχικά τις είχα προσέξει γιατί μου έκανε εντύπωση ότι ήταν διαφορετικές. Πλέον, καθώς περνάω ρίχνω κάθε φορά μια ματιά για να δω αν είναι ακόμη εκεί, αφού είναι ένα από τα σημάδια της καθημερινής μου διαδρομής. Σαν αυτά που αφήνει ο σκύλος με τα ούρα του, σαν αυτά που άφησε ο Κοντορεβιθούλης στο δάσος, εγώ έχω μάθει να γνωρίζω το δρόμο μου και από τις παρατημένες παντόφλες.

Η πόλη μας, η κοινωνία μας, είναι οργανωμένες ή μάλλον εγκαταλελειμμένες, όπως οι δύο αυτές παντόφλες. Μήνες τώρα, εκεί παρατημένες, σε έναν δρόμο που δεν καθαρίζεται ποτέ -καίτι κεντρικός, σε ένα Δήμο -ενός εκ των μεγαλύτερων της Αττικής, αυτόν του Χαλανδρίου. Ό,τι συμβαίνει στον τόπο μας – καλό ή κακό – αφήνεται στην τύχη του. Καμιά έγνοια, καμία φροντίδα για τίποτε. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Οδυνηρά μεμονωμένες. Αποτασσόμαστε την ομορφιά όπως το σατανά. Αγαπούμε και θεοποιούμε τα σκουπίδια, τη φθήνια, την ευκολία, τη σκαιότητα, στο σπίτι μας, στη γειτονιά μας, στη δουλειά μας, στις σχέσεις μας, στην πολιτική.

Οι πολιτικοί μας ταγοί κατ’ εικόναν και καθ’ ομοίωσιν μας, αλλά ξεσκονισμένοι και λουστραρισμένοι. Μας (μετα)χειρίζονται σαν παρατημένες παντόφλες σε έναν παράδρομο, και το χειρότερο δεν μας νοιάζει καθόλου, μάλλον μας ανακουφίζει, αφού δεν έχουν απαιτήσεις από εμάς και μας αφήνουν στην μακαριότητά μας.

Με γεια μας η νέα κυβέρνηση (όποια κι αν είναι). Ούτως ή άλλως, εκτός συνταρακτικού απροόπτου, και τη Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου (ή έστω την Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου που θα ορκιστεί), οι δύο παντόφλες θα είναι εκεί να μου δείχνουν το δρόμο.

Στον πυρήνα της παθογένειας του Ελληνικού πανεπιστημίου βρίσκεται η ανυπαρξία ουσιαστικής αξιολόγησης όλων των φορέων που εμπλέκονται σε αυτό, που αποστερεί από τον καθηγητή, το φοιτητή και το διοικητικό υπάλληλο, κάθε κίνητρο βελτίωσης της ποιότητας του έργου τους.

Ο καθηγητής, αφού καταφέρει μετά κόπων, βασάνων ή και γνωριμιών, να γίνει μέλος ΔΕΠ (Διδακτικό Επιστημονικό Προσωπικό) και επιχειρήσει να ασκήσει με συνέπεια το διδακτικό του έργο, έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με πληθώρα γραφειοκρατικών και διοικητικών κωλυμάτων, που ακυρώνουν στην αφετηρία της οποιαδήποτε προσπάθεια. Πώς να καταφέρει να προετοιμάσει το μάθημά του όταν δεν του παρέχεται από το πανεπιστήμιο ούτε καν γραφική ύλη, όταν δεν έχει τη δυνατότητα να διανείμει έντυπο υλικό στους φοιτητές, γιατί δεν λειτουργούν τα φωτοτυπικά μηχανήματα, πώς να καταστήσει ελκυστικότερο και αποτελεσματικότερο το μάθημά του με τη βοήθεια τεχνολογικών μέσων, όταν δεν υπάρχουν ούτε συσκευές προβολής ή, το συνηθέστερο, έχουν χαλάσει χωρίς ποτέ να αντικατασταθούν; Πώς να καταφέρει να κινητοποιήσει τους φοιτητές, όταν καλείται να κάνει μάθημα σε αίθουσες βρώμικες, κατεστραμμένες, με σπασμένα τζάμια, χωρίς θέρμανση το χειμώνα ή κλιματισμό το καλοκαίρι; Τι κίνητρα έχει για να παραγάγει ερευνητικό έργο (παρά μόνο αν συμμετέχει σε κάποιο επιδοτούμενο πρόγραμμα και έχει οικονομικά οφέλη) αφού αυτό δεν θα αναγνωριστεί από την ακαδημαϊκή κοινότητα και δεν θα αξιολογηθεί κατά κανέναν τρόπο;

Οι φοιτητές, από την πλευρά τους, εισάγονται σε ένα ανώτερο ή ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, σε μία σχολή για την οποία αρκετές φορές ελάχιστα γνωρίζουν και καλούνται να θητεύσουν σε μια επιστήμη, η οποία ενδεχομένως δεν τους ενδιαφέρει. Ωστόσο, η πίεση από την οικογένεια και τον κοινωνικό περίγυρο είναι τέτοια που η συντριπτική τους πλειοψηφία δεν τολμά να την εγκαταλείψει, ακόμη κι αν τη σιχαίνεται. Αρχίζουν δε τις σπουδές τους ήδη κουρασμένοι, εξουθενωμένοι καθώς είναι από τη δοκιμασία των πανελληνίων εισαγωγικών εξετάσεων και σύντομα απωθούνται από τους αδιάφορους καθηγητές, την εχθρική γραμματεία και τις επιεικώς μη εξυπηρετικές λοιπές υπηρεσίες του εκπαιδευτικού ιδρύματος.

Ωστόσο, πέραν των υποδομών και της διαδικασίας, οι φοιτητές δεν έχουν κίνητρα να παρακολουθήσουν με ενδιαφέρον τις σπουδές τους, γιατί δεν υπάρχει ουσιαστικό σύστημα αξιολόγησης. Δεν έχουν κίνητρα να παρακολουθήσουν τα μαθήματα και να εκπονήσουν εργασίες, αφού είτε με διάβασμα της τελευταίας στιγμής, είτε με αντιγραφή θα περάσουν «κουτσά-στραβά» τα μαθήματα, ενώ ακόμη κι αν πιαστούν να αντιγράφουν στις εξετάσεις, δεν θα υποστούν καμία συνέπεια.

Και γιατί, εξάλλου, να ενδιαφερθούν αφού γνωρίζουν ότι η συμβολή του πτυχίου τους στη μελλοντική επαγγελματική τους σταδιοδρομία θα είναι μικρή και ότι ανεξαρτήτως εφοδίων και προσόντων, μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας θα είναι το «μέσον» του μπαμπά ή του θείου;

Βέβαια, πέραν του θλιβερού του πράγματος, καμία έκπληξη δε θα πρέπει να προκαλεί η κατάσταση αυτή, δεδομένου ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο,  ως μικρόκοσμος  της ελληνικής πραγματικότητας, αποτελεί πεδίο όπου αναπαράγονται όλες οι παθογένειες του κρατικού μηχανισμού και διαιωνίζονται οι στρεβλωμένες αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας. Απλώς, είναι άξιον απορίας πως ορισμένοι προσδοκούν ή -ακόμη χειρότερα- απαιτούν να αλλάξει συθέμελα η κατάσταση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, χωρίς τίποτα να ταράξει το μακάβριο ύπνο της ελληνικής κοινωνίας.

Πρώτη δημοσίευση στο http://www.reporter.gr/default.asp?pid=16&la=1&art_aid=110318.

Όποιος τρέφει φρούδες ελπίδες για το διαχωρισμό κράτους – εκκλησίας εν έτει 2009 ας το σκεφτεί καλύτερα. Ακόμη και σήμερα η ιστορία λογοκρίνεται από πολιτικούς και ανθρώπους του πολιτισμού χάριν της προστασίας της εικόνας μιας άλλης εξουσίας, αυτής της εκκλησίας.

Νέο παράδειγμα αυτού η λογοκρισία του βίντεο για την ιστορία του Παρθενώνα που προβάλλεται στο μουσείο της Ακρόπολης και το οποίο έχει σκηνοθετήσει ο Κώστας Γαβράς. Η πέτρα του σκανδάλου: κάποια πλάνα ρασοφόρων που καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού και τα οποία προκάλεσαν την μήνι εκπροσώπων της εκκλησίας. Η Ιερά Σύνοδος, αλλά και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ζήτησαν από το υπουργείο Πολιτισμού να σταματήσει η προβολή του βίντεο. «Το ζήτημα θα εξεταστεί κι αν τα καταγγελλόμενα αληθεύουν, θα προχωρήσουμε σε επανόρθωση» δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς. Οπερ και εγένετο, ο κ. Σαμαράς ενήργησε προς «επανόρθωση» της ιστορίας. Το αποτέλεσμα ήταν να «κοπούν» από το βίντεο τα επίμαχα πλάνα. Λεπτομέρεια: Ο σκηνοθέτης δεν ενημερώθηκε ποτέ για αυτή την ενέργεια.

Οι ευθύνες σε αυτή την ιστορία επιμερίζονται σε τρία κυρίως πρόσωπα: στον Αρχιεπίσκοπο που υπέβαλε το αίτημα, στον υπουργό Πολιτισμού που συναίνεσε και στον πρόεδρο του Μουσείου – ειδικά στον τρίτο- που δέχθηκε να γίνει αυτή η περικοπή/αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας, την οποία υπηρετεί με την επιστήμη του, χωρίς καν να ενημερωθεί ο σκηνοθέτης της ταινίας.

Οσον αφορά το επίμαχο βίντεο, είναι σαφές ότι η εκκλησία χτισμένη μέσα στο ναό είναι αδιάψευστος μάρτυρας των γεγονότων. Για να απαλείφουν οποιεσδήποτε αποδείξεις των καταστροφικών παρεμβάσεων της εκκλησίας στον Παρθενώνα θα έπρεπε να διαγραφούν και τα σχετικά πλάνα. Θα πρότεινα στους υπερασπιστές της πίστης να ζητήσουν πλήρη απαλοιφή των αναφορών περί εκκλησίας. Μάλιστα, για μέγιστη αποτελεσματικότητα, θα πρέπει να διαγραφεί, όχι μόνο από το βίντεο, αλλά και από τα βιβλία της ιστορίας ότι ο Παρθενώνας στέγασε επί αιώνες χριστιανικό ναό.

Δυστυχώς για την εκκλησία και τους υπηρέτες της, οι ιστορικές μαρτυρίες για τις βαρβαρότητες και τις καταστροφές σε αρχαιοελληνικούς ναούς και αγάλματα είναι πάμπολλες και τα αιτήματα για λογοκλοπή απλώς δείχνουν ότι έχουν γνώση του ένοχου παρελθόντος τους. Και κάτι χειρότερο: ότι αν χρειαζόταν, θα το ξανάκαναν.

Επιστολή Κ. Γαβρά

Ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, που σε άλλες περιπτώσεις η επίσημη πολιτεία αναγνώριζε ως διεθνούς φήμης τέκνο της Ελλάδας που διαπρέπει στο εξωτερικό, απέστειλε στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης επιστολή διαμαρτυρίας για την περικοπή της επίμαχης σκηνής. Ωστόσο, δεν είναι απολύτως κατανοητό γιατί δεν ζήτησε την πλήρη απόσυρση της ταινίας, εφόσον αυτή έχει υποστεί αλλοίωση χωρίς τη συγκατάθεσή του.

Στην επιστολή του ο κ. Γαβράς επισημαίνει: «Σκοπός μου ήταν να δείξω – βασιζόμενος σε αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα – ότι η σταδιακή “συρρίκνωση” του Παρθενώνα δεν πρέπει να αποδοθεί σε τυχόν φθορές μέσα στο χρόνο ή σε ενδεχόμενες αδυναμίες της κατασκευής του αλλά αντίθετα οφείλεται στον φανατισμό των ανθρώπων καθώς και στην βαρβαρότητα των διαδοχικών εισβολέων, χωρίς να ξεχνά κανείς τις ασύστολες λεηλασίες του λόρδου Eλγιν, πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας.

Στη σκηνή που κόπηκε, βλέπουμε μερικούς βανδάλους “παλαιοχριστιανούς” να καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού θεωρώντας τα είδωλα και αναπαραστάσεις ακολασίας. Φαίνεται ότι ο ελληνικός κλήρος ζήτησε στη Διοίκηση του Μουσείου της Ακρόπολης όπου προβάλλεται η ταινία να κόψει αυτή τη σκηνή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται: οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες. Το πεδίο των λογοκριτών εμπλουτίσθηκε με ανώτερους δημοσίους λειτουργούς των οποίων το καθήκον είναι η προστασία της Δημοκρατίας. Οι νόμοι που προστατεύουν τα Πνευματικά Δικαιώματα των Δημιουργών ( Droits d’Auteur) απαγορεύουν ρητά οποιαδήποτε αλλαγή σε μία κινηματογραφική ταινία χωρίς τη συγκατάθεση του σκηνοθέτη.

Θέλω να κάνω σαφές το εξής: ο κύριος σκοπός της ταινίας μου είναι να αποδειχθεί ότι ο λόρδος Eλγιν κατέστρεψε μέρος του ναού και έκλεψε τα αγάλματά του για κερδοσκοπικούς λόγους: ο αγοραστής – δηλαδή ο κλεπταποδόχος – ήταν το αγγλικό κράτος. Τα αγάλματα αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του Παρθενώνα».

Απάντηση Δ. Παντερμαλή

Σε δήλωση του για το ζήτημα ο πρόεδρος του Μουσείου της Ακρόπολης καθηγητής Δημήτρης Παντερμαλής, υποστήριξε: «Για την απόδοση των καταστροφών η ομάδα εργασίας δανείστηκε ένα απόσπασμα ενός λεπτού και 40 δευτερολέπτων από ένα ντοκιμαντέρ του Κ.Γαβρά.

Ορισμένοι εξέλαβαν τις μικρές μορφές (σε κινούμενα σχέδια) που αναρριχώνται σε κλίμακες για να φτάσουν τις μετόπες του Παρθενώνα ως ρασοφόρους και όχι ως ανθρώπους της εποχής.

Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης αυτού του είδους και δεδομένου ότι η μεν περίοδος καταστροφής είναι πέραν κάθε αμφιβολίας, αλλά οι συνθήκες άγνωστες, κρίθηκε σκόπιμο να παραμείνει –ασφαλώς- η αναφορά στο γεγονός ως είχε και να εκπέσει ένα πλάνο 12 δευτερολέπτων το οποίο έτσι και αλλιώς δεν έχει σχέση με την ουσία των πραγμάτων και ασφαλώς δεν αποτελεί κανενός είδους λογοκρισία».

Διαβάστε σχετικά:

Η περικοπή Γαβρά έγινε μπούμερανγκ για την Εκκλησία

Η καταστροφή του Παρθενώνα απ’ τους Ρωμαιοχριστιανούς

Το ελληνορθόδοξο σχέδιο καταστροφής της Ακρόπολης

Παρθενώνας: Η (αν)Ορθόδοξη Ιστορία

Η αιφνιδιαστική απόφαση τους ζεύγους Αγγελοπούλου να κλείσουν η εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, η ιστοσελίδα e-tipos.com και ο ραδιοφωνικός σταθμός City 99,5 προκάλεσε μεγάλη αίσθηση και αμηχανία, κυρίως λόγω της ιδιαίτερα βεβιασμένης κίνησης. Δεν έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα να κλείνει μία εκ των εφημερίδων με τις υψηλότερες κυκλοφορίες εν μία νυκτί. Ίσως αν ο έλεγχος της εφημερίδας βρισκόταν σε κάποιον εκ των παραδοσιακών εκδοτών, να μη μάθαιναν οι εργαζόμενοι μέσω email ή μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού ότι έχουν πλέον μείνει χωρίς δουλειά. Βέβαια η εποχή των παραδοσιακών εκδοτών έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Μάλλον ορθώς.

Είναι σαφές ότι για να μπορεί μία επιχείρηση στο χώρο της ενημέρωσης να είναι επί της ουσίας ανεξάρτητη θα πρέπει να είναι οικονομικά βιώσιμη, κάτι που εξάλλου αναφέρεται και στην ανακοίνωση του ζεύγους Αγγελοπούλου, όπου δημοσιοποιήθηκε η απόφαση «εκκαθάρισης» των εταιρειών«ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ Α.Ε.» – που εξέδιδε τις εφημερίδες «Ελεύθερος Τύπος» και «Τύπος της Κυριακής» και όπου ανήκε η ιστοσελίδα www.e-tipos.com – και της εταιρείας «Ραδιοφωνικές Επιχειρήσεις CITY Α.Ε.»: «ένα Μέσο Ενημέρωσης δεν νοείται να λειτουργεί με μεγάλες ζημίες και αυτό να συνεχίζεται επί μακρόν, χωρίς να οδηγεί σε παρανοήσεις». Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα έχουμε μακρά πικρή πείρα από το αντίθετο.

Ωστόσο, όταν κάποιος έχει στα χέρια του μια τέτοια επιχείρηση, πέραν του θεμιτού στόχου του κέρδους, υπάρχει ευθύνη όχι μόνο απέναντι στους εργαζόμενους, αλλά ίσως περισσότερο απέναντι στο κοινό που εγκαταλείπεται.

Όταν κλείνει μία εφημερίδα, μια ενημερωτική ιστοσελίδα, ένας ραδιοφωνικός σταθμός, δεν κλείνει απλά η επιχείρηση (εξάλλου, το ρήμα «κλείνω» ακούγεται προβληματικό στην περίπτωση των μέσων). Ακόμη κι αν αύριο όλοι οι εργαζόμενοι έβρισκαν αλλού δουλειά, κάτι έχει χαθεί.

 Ένα μέσο δεν παράγει απλά ενημέρωση, αναπόφευκτα αποτελεί θύλακα πνευματικής και πολιτιστικής παραγωγής. H ευφυΐα, οι ευαισθησίες, οι εμμονές και ιδεοληψίες των δημοσιογράφων, των αρχισυντακτών, των γραφιστών και των λοιπών εργαζομένων του ζυμώνονται μαζί για να παραχθεί ένα μοναδικό αποτέλεσμα. Αυτό έχει χαθεί. Η κοινότητα των ανθρώπων που εργαζόταν και διαβιούσε μαζί έχει διαλυθεί. Το πολιτιστικό μικροκλίμα του Ελεύθερου Τύπου, του e-tipos, του City 99,5 έχει καταστραφεί.

Και αυτή η απώλεια είναι συντελεσμένη, είναι οριστική.

Εν έτει 2009 οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν εστίες και περιοχές έντασης, εκτεταμένης πολιτικής διαφθοράς και ανελεύθερων καθεστώτων δεν έχουν πάψει να κινδυνεύουν και να υφίστανται περιορισμούς και διώξεις.

Στο Ιράν, απαγορεύθηκε χθες στους ξένους ανταποκριτές η ειδησεογραφική κάλυψη των διαδηλώσεων και εν γένει του εκρηκτικού κλίματος που έχει δημιουργηθεί, καθώς φουντώνει το κύμα αμφισβήτησης της επανεκλογής του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, με επτά νεκρούς στις διαδηλώσεις της Δευτέρας και δεκάδες συλλήψεις οπαδών του μετριοπαθή πρώην πρωθυπουργού Μιρ Χοσεΐν Μουσαβί, που καταγγέλλουν νοθεία στις κάλπες.

Σύμφωνα με την απαγόρευση, κανένας δημοσιογράφος δεν έχει άδεια να κάνει ρεπορτάζ, να κινηματογραφεί ή να φωτογραφεί. Επίσης, ακυρώνονται οι δημοσιογραφικές διαπιστεύσεις όλων των ξένων μέσων ενημέρωσης και απαγορεύεται στους ξένους ανταποκριτές να ασκούν το επάγγελμά τους έξω από τα γραφεία στα οποία εργάζονται.

Να σημειωθεί ότι είναι γνωστή η εκστρατεία των ιρανικών αρχών κατά των μπλόγκερ, αλλά και των χρηστών του διαδικτύου, που θεωρούνται «εχθρικοί» προς το ιρανικό καθεστώς και τις αξίες του Ισλάμ. Πρόσφατα, έγινε γνωστός «περίεργος» θάνατος μπλόγκερ στις ιρανικές φυλακές. Συγκεκριμένα, τον περασμένο Μάρτιο, ο 25χρονος Ιρανός μπλόγκερ Ομίντ Μιρ Σαγιάφι πέθανε στις φυλακές Εβίν της Τεχεράνης, όπου εξέτιε ποινή για προσβολή του ανώτατου πνευματικού ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, με τους αξιωματούχους των φυλακών να κάνουν λόγο για «αυτοκτονία».

Σχετικά: Facebook και Twitter, τα «όπλα» των οπαδών της αντιπολίτευσης στο Ιράν

Ρεκόρ θανάτων δημοσιογράφων στη Ρωσία

Σύμφωνα με στοιχεία που χρονολογούνται από το 1991, η Ρωσία είναι η χώρα με τις περισσότερες δολοφονίες και τα περισσότερα ατυχήματα δημοσιογράφων στην Ευρώπη, ενώ πολλοί από τους θανάτους ήταν πολιτικά υποκινούμενοι, αλλά αγνοήθηκαν από τις αρχές. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία έκθεσης της Διεθνούς Ένωσης Δημοσιογράφων και της Επιτροπής για την Προστασία των Δημοσιογράφων που παρουσιάστηκε στις 15 Ιουνίου, 312 δολοφονίες και ατυχήματα καταγράφηκαν στη Ρωσία από το 1991, ενώ 4 δολοφονίες έχουν πραγματοποιηθεί από την αρχή του 2009. Στον αντίποδα, τα 18 αυτά χρόνια που συλλέγονται στοιχεία, 2 δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν στη Γερμανία, ένας στη Βρετανία και κανένας στη Γαλλία ή στην Ιταλία. Από την έκθεση προκύπτει ότι υπάρχουν ορισμένες χώρες στις οποίες επικρατεί καθεστώς ατιμωρησίας των αδικημάτων και εγκλημάτων κατά δημοσιογράφων και αυτές είναι η Τουρκία, η Ινδία, το Μεξικό, η Βραζιλία και η Ρωσία (Moscow Times).

Υπενθυμίζεται ότι από τις δολοφονίες που προκάλεσαν τη μεγαλύτερη αίσθηση στη Ρωσία ήταν αυτή της δημοσιογράφου της Novaya Gazeta, Αννα Πολιτκόφσκαγια το 2006, σφοδρής επικρίτριας του πολέμου στην Τσετσενία και του αμερικανού δημοσιογράφου Πολ Κλεμπνικοφ το 2004, διευθυντή του Forbes στη Ρωσία, συγγραφέα αποκαλυπτικών άρθρων και βιβλίων για τη σχέση οργανωμένου εγκλήματος και πολιτικής εξουσίας στη Ρωσία. Οι δράστες και των δύο δολοφονιών παραμένουν ασύλληπτοι. Η Μόσχα, επισημαίνεται στην έκθεση, είναι το πιο επικίνδυνο μέρος για τους δημοσιογράφους στη Ρωσία, ακόμη και σε σύγκριση με περιοχές όπως η Τσετσενία.

Η έννοια του debate σε όλες τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου πέραν της Ελλάδας εμπεριέχει ως συστατικό του στοιχείο αυτό του διαλόγου. Εξάλλου, η μεταφορά στα ελληνικά και επικράτηση του όρου «τηλεμαχία» είναι ενδεικτική του τρόπου αντιμετώπισης του:

Μία ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για ένα τηλεοπτικό προϊόν, διαμορφωμένο αποκλειστικά με ορούς τηλεοπτικούς, προς κατανάλωση από τους τηλεθεατές ή στην καλύτερη ένα μεντιακό γεγονός εγχώριας κλίμακας. Στην περίπτωση αυτή οι απαντήσεις των πολιτικών εν είδει συνθημάτων, θα πρέπει να χωρέσουν σε 1,5 λεπτό. Είναι σαφές ότι στα όρια των 90 δευτερολέπτων η ανάπτυξη πολιτικού λόγου είναι πρακτικώς αδύνατη. Επιπλέον, είθισται διεθνώς -όχι στην Ελλάδα- τα debate να είναι αφιερωμένα σε συγκεκριμένες θεματικές ενότητες, ώστε να υπάρχει ο χρόνος ανάπτυξης επιχειρηματολογίας επί των τιθέμενων ζητημάτων. Αντίθετα, στην Ελλάδα, οι πολιτικοί καλούνται στη διάρκεια αυτής της τηλεοπτικής εκπομπής να δώσουν απαντήσεις–συνθήματα επί παντός επιστητού: για την πολιτική, την οικονομία, το περιβάλλον, την παιδεία….

Μία άλλη ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για τηλε-διασταύρωση (διασταύρωση εξ αποστάσεως χωρο-χρονικής) των πολιτικών ξιφών, μιας και οι διαδοχικοί -και όχι παράλληλοι- μονόλογοι, δεν επιτρέπουν την αντιπαράθεση επιχειρημάτων και ιδεών. Στην περίπτωση αυτή προκαλεί απορία για ποιο λόγο θα πρέπει να βρίσκονται όλοι μαζί οι πολιτικοί στον ίδιο χώρο, δεδομένου μάλιστα ότι ακόμη και η τηλε-σκηνοθεσία δίνει την αίσθηση ότι ο καθένας είναι μόνος του. Εξάλλου, δεν υπεισέρχονται καν πρακτικά ζητήματα: Η τεχνολογία έχει προ πολλού δώσει λύση στο ζήτημα αυτό με την τηλεδιάσκεψη, που ευρύτατα αξιοποιείται από τους πολυάσχολους επιχειρηματίες.

Τις προηγούμενες ημέρες η κυρία Παπαρήγα έκανε μία ενδιαφέρουσα επισήμανση (πέραν του ότι θα πρέπει να είναι η τελευταία φορά που διεξάγεται το debate με αυτούς τους όρους): ότι θα πρέπει να συμμετέχουν και δημοσιογράφοι από άλλα μέσα, όπως εφημερίδες και ραδιόφωνο (για το διαδίκτυο, ούτε λόγος), υπό την λογική ότι δεν αφορά μόνο τον τηλεοπτικό κόσμο. Υπό τη μορφή βέβαια την οποία έχουν σήμερα τα debate, αμυδρή θα ήταν επί της ουσίας η διαφορά.

Κάθε φορά, τόσο οι δημοσιογράφοι, όσο και τα κόμματα συμφωνούν ότι ο τρόπος διεξαγωγής των debate δεν επιτρέπει τον διάλογο, αλλά αφενός, τα κόμματα δεν καταλήγουν σε κοινή συμφωνία ώστε να αλλάξει επί της ουσίας η διαδικασία, οι δημοσιογράφοι που αντιτίθεται σθεναρά συμμετέχουν, υπακούοντας στους κανόνες του παιχνιδιού, τους οποίους ωστόσο δεν θέτουν οι ίδιοι, θεωρώντας μάλιστα μέγιστη επαγγελματική αναγνώριση να αποτελούν μέρος της διαδικασίας. Ωστόσο, πόσες τηλεοπτικές εκπομπές ουσιαστικής συζήτησης και υγιούς αντιπαράθεσης υπάρχουν σήμερα στην ελληνική τηλεόραση; Στην καλλιέργεια ποιας κουλτούρας πολιτικού διαλόγου έχουν συνεισφέρει οι δημοσιογράφοι και τα στελέχη των τηλεοπτικών σταθμών όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από τις εκπομπές τους; Ποια εκπομπή υπάρχει σήμερα όπου δίδεται το περιθώριο ή απαιτείται ως στοιχειώδες από το δημοσιογράφο η επιχειρηματολογία και η ανάπτυξη πολιτικού λόγου και όχι κραυγών και συνθημάτων;

Δεν έχουμε debate στα πρότυπα των υπολοίπων δυτικών χωρών γιατί φοβούνται οι πολιτικοί και γιατί οι δημοσιογράφοι και τα μέσα στα οποία εργάζονται έχουν συνηθίσει και έχουν βολευτεί να χαϊδεύουν τους πολιτικούς και να τους επιτίθενται μόνο όταν εξυπηρετούνται συγκεκριμένα συμφέροντα. Οι ασκούντες μαχητική δημοσιογραφία α λα καρτ δε θα έπρεπε λοιπόν να εξανίστανται όταν για άλλη μια φορά συμμετέχουν σε ένα παιχνίδι τους κανόνες του οποίου ακόμη κι αν δεν ρυθμίζουν οι ίδιοι, προσυπογράφουν σιωπηρά μέσα από τη δουλειά τους όλον τον υπόλοιπο χρόνο.

Η δημόσια ή κρατική τηλεόραση έχει ως σκοπό, μεταξύ άλλων, την προαγωγή του πολιτισμού. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να παράγει εκπομπές και προγράμματα ενδεχομένως δαπανηρά, που δεν εντάσσονται για λόγους κόστους -επί της ουσίας, ανταποδοτικότητας- στο πρόγραμμα των ιδιωτικών σταθμών. Εξάλλου, το κριτήριο της ανταποδοτικότητας είναι διαφορετικό στη δημόσια από ό,τι στην ιδιωτική τηλεόραση.

 Όταν όμως στην αιχμή της πολιτιστικής παραγωγής της βρίσκεται ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision, όταν δαπανάται ένας τεράστιος προϋπολογισμός (ακόμη κι αν τελικά αποφέρει κέρδη), δυσανάλογος με οποιοδήποτε άλλο πολιτιστικό ή άλλης φύσεως προϊόν παράγει η κρατικο-δημόσια τηλεόραση και όταν  αυτό γίνεται σταυροφορία στο σύνολο των ενημερωτικών ή ψυχαγωγικών εκπομπών των τηλεοπτικών και των  ραδιοφωνικών σταθμών που απαρτίζουν την ΕΡΤ, κάτι φαντάζει άτοπο. Όταν μάλιστα η υπόθεση τα τελευταία χρόνια ανάγεται σε ζήτημα εθνικής πολιτικής, το θέμα, όπως επισημαίνει ο Νίκος Μπακουνάκης στο Βήμα, δεν είναι απλώς ενοχλητικό, είναι και επικίνδυνο: «Αυτή η κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού για έναν ποπ διαγωνισμό τραγουδιού, κατά τα άλλα διασκεδαστικό και ευχάριστο σαν τηλεοπτικό θέαμα- άλλωστε για την τηλεόραση φτιάχτηκε-, δείχνει μια όψη του κυνισμού που χαρακτηρίζει σήμερα την ελληνική (πολιτική) ζωή. Κάτω από τον κυνισμό αυτόν όλα είναι ισοπεδωμένα. Ολα ίσης αξίας και χωρίς ιεραρχήσεις.»

 Ο φετινός προϋπολογισμός για την ελληνική συμμετοχή στο διαγωνισμό της  Eurovision υπολογίζεται στο 1 εκατ. ευρώ, ενώ  η δημόσια τηλεόραση υποστηρίζει ότι «είναι το μόνο event που βγάζει τα λεφτά του στο διπλάσιο». Δυσκολεύομαι ειλικρινά να πιστέψω ότι η ΕΡΤ θα έχει έσοδα 2 εκατ. ευρώ από το event αυτό, αλλά ας μην σταθώ εδώ.  Το ζήτημα στην περίπτωση της δημόσιας τηλεόρασης  δεν είναι αποκλειστικά αν ένα πρόγραμμα αποφέρει κέρδη ή όχι. Θεμιτό μεν, όχι  το ουσιαστικότερο δε. Ούτως ή άλλως, η στάση της διοίκησης της ΕΡΤ ως προς το ζήτημα αυτό θα ήταν ειλικρινής αν το εν λόγω επιχείρημα υιοθετούνταν για το σύνολο των προγραμμάτων της και όχι επιλεκτικά.

 Είναι ενοχλητική αυτή η σταυροφορία εθνικών διαστάσεων επί 6 περίπου μήνες για ένα  τηλεοπτικό σόου 2-3 ημερών. Γιατί δεν υπάρχει ανάλογη ευαισθητοποίηση ή κινητοποίηση της ΕΡΤ για προγράμματα που θα επιβεβαίωναν έμπρακτα τον κοινωνικό της ρόλο; Πιστεύει ειλικρινά η ηγεσία της ΕΡΤ ότι ο διαγωνισμός της Eurovision προάγει τον πολιτισμό; Και δεν τίθεται το ζήτημα του ρόλου της δημόσιας τηλεόρασης ως προασπιστή της «υψηλής» κουλτούρας, έναντι της «χαμηλής» της ιδιωτικής τηλεόρασης. Υπάρχει κάποια άλλη καμπάνια της δημόσιας τηλεόρασης, πέραν της Eurovision, στην οποία να δαπανώνται οι μισοί έστω πόροι;

 Από τη δημόσια τηλεόραση θα ανέμενε κάποιος π.χ. εκπομπές και που θα φέρουν τον πολιτισμό πιο κοντά στα παιδιά, ακόμη και μέσω δράσεων και προγραμμάτων στα σχολεία ή την εξοικείωση των μαθητών με την τέχνη μέσα από το παιχνίδι. Και δεν εννοώ τη Eurovision Junior.

 Ίσως θα έπρεπε η διοργάνωση και προβολή της Eurovision να ανατίθεται στους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς (δεν ξέρω βέβαια αν τους συμφέρει οικονομικά), έτσι ώστε να φύγει από την «ομπρέλα» της εθνικής υπόθεσης (αν καταργούνταν, προσωπικά δεν θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα) και να ειδωθεί ως αυτό που είναι, ένα ελαφρύ και αρκούντως σουρεαλιστικό (αν θέλετε αντικαταστήστε το “σουρεαλιστικό” με “κιτς”) τηλεοπτικό σόου.*  

 Εθνική υπόθεση θα μπορούσε να είναι ο πολιτισμός στα σχολεία, όχι ο διαγωνισμός της Eurovision.

* Θεσμικά η δημόσια τηλεόραση, ως μέλος της EBU είναι η μόνη που μπορεί να επιτελέσει αυτό το ρόλο, ωστόσο, αν υπάρχει θέληση, οι τρόποι βρίσκονται.

  «Με μεγάλη μου χαρά θα ήθελα να σας ενημερώσω για τις θετικότατες πρόσφατες εξελίξεις στο θέμα του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος. Όπως οι περισσότεροι ήδη γνωρίζετε, ο Λαβύρινθος αντιμετώπισε ένα σοβαρότατο πρόβλημα οικονομικής φύσης και αναγκάστηκε να ανακοινώσει τη διακοπή όλων των δραστηριοτήτων του και κατά συνέπεια το οριστικό κλείσιμό του. Το γεγονός ανακοινώθηκε μέσω emails, blogs κλπ και τα νέα διαδόθηκαν ταχύτατα σε όλον τον κόσμο. Πολλοί άνθρωποι και οργανισμοί έστειλαν email στα αρμόδια ελληνικά κρατικά γραφεία εκφράζοντας την τεράστια δυσαρέσκειά τους  για  την εξέλιξη αυτή , και ιδιαίτερα εδώ στη Ελλάδα το θέμα πήρε πολύ μεγάλες  διαστάσεις, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα ένα τεράστιο ξέσπασμα αυθόρμητης ανταπόκρισης του κοινού. Πραγματικά ακόμα και εγώ  έμεινα έκπληκτος από το πλήθος των ανθρώπων που εξέφρασαν συμπαράσταση για το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος  και βεβαίως όλοι εμείς εδώ είμαστε ευγνώμονες για την συμπαράσταση αυτή διότι είχε αποτέλεσμα.

Το στοίχημα με το χρόνο χαμένο και η Άνοιξη έξω χλευάζει τη μικρή, συμβατική ζωούλα μου, μου πετάει στα μούτρα το καθήκον.

Δε μ’ αρέσουν οι νεραντζιές. Αλλά αυτές τις μέρες πρωταγωνιστούν στη συνωμοσία της Άνοιξης και παίρνουν εκδίκηση για την ασχήμια όλου του χρόνου, για τους πεταμένους και τσαλαπατημένους καρπούς στην άσφαλτο και τα πεζοδρόμια.

Σκέφτομαι τον T. S. Elliott: Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο πιο σκληρός. Σκέφτομαι ότι παλιότερα με αναστάτωνε το Πάσχα, με συγκινούσε βαθύτατα η Θυσία, η βέβαιη πορεία προς τον πόνο και μετά η Ανάσταση.

Έχω χρόνια σταματήσει να πιστεύω στην Ανάσταση.

Σχετικά με τη Μουσική
από τον Ross Daly

Η μουσική υπάρχει παντού στον κόσμο μας και όμως μουσική δεν ακούμε. Αυτό ίσως επειδή  νομίζουμε ότι η μουσική είναι η γλώσσα ενός διαλόγου με τον κόσμο, που χρησιμοποιούμε απλώς ως μέσον για τις διαπραγματεύσεις μας μαζί του. Περιγράφουμε αισθήματα, βιώματα καθώς και σχέσεις με πρόσωπα, πράγματα, ιδέες και καταστάσεις με μελωδίες και-στην περίπτωση των τραγουδιών- με στίχους.

Εν ολίγοις νομίζουμε ότι τα επιφαινόμενα της ζωής μας γεννάνε τη μουσική.

Υπάρχει όμως μιαν άλλη μουσική που δεν έχει σχέση με όλα αυτά. Προϋπάρχει των αισθημάτων, των βιωμάτων και των όποιων σχέσεων με οτιδήποτε. Με αυτή την μουσική ξεκινάει και τελειώνει η ζωή μας και με τον ήχο αυτής περνάμε από την ατομική ύπαρξη στο ασύλληπτο κάθε στιγμής χωρίς να το υποψιαζόμαστε καν. Αυτή η μουσική δεν ανάγεται στον πολιτισμό, ο κάθε της ήχος εμπεριέχει και ξεπερνάει ταυτοχρόνως όλους τους πολιτισμούς όλων των λαών, όλων των εποχών. Ο πολιτισμός βασίζεται στην εμπειρία, στο βίωμα.

Η έμπνευση και η μύηση όμως (που αποτελούν την μοναδική μας πρόσβαση σε αυτή την μουσική) δεν ανήκουν στην σφαίρα αυτή, αφήνουν απλώς αποτυπώματα στην διάσταση της εμπειρίας που γεννάνε την αναζήτηση και τον πόθο για την αφετηρία της έμπνευσης, της μουσικής, της εμπειρίας.

Το ξύπνημα αυτής  της αναζήτησης είναι το πρώτο και βασικότερο στοιχείο που ξεχωρίζει την αληθινή  μουσική από οποιεσδήποτε άλλες ηχητικές εκφραστικές τέχνες .

Η μουσική αυτή δεν είναι δημιουργία του ανθρώπου, είναι ένα δώρο για τον άνθρωπο. Δεν γνωρίζουμε από πού έρχεται, αλλά εάν ποτέ ακούσουμε έστω για μια στιγμή τον ήχο της δεν θέλουμε παρά μόνο να πάμε εκεί.

Για να γίνει αυτό όμως πρέπει πρώτα να γίνουμε όργανα αυτής της μουσικής, να παραιτηθούμε από τα «αξιώματα» του καλλιτέχνη, του δημιουργού ακόμα και του ατόμου. Να είμαστε σιωπηλοί και ακίνητοι, αφημένοι στην κίνηση και στον ήχο της.

Αυτή η σιωπή όμως δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά.

Μάλλον είναι μια εσωτερική κατάσταση που εκμηδενίζει την απόσταση ανάμεσα στον μουσικό και ακροατή, διαλύοντας έτσι την πλάνη ότι η μουσική ανήκει στον έναν ή στον άλλον. Μας δείχνει από πού πραγματικά έρχεται.

Χουδέτσι
10/3/2009

Αγαπητοί φίλοι

Με μεγάλη λύπη σας πληροφορώ ότι, λόγω έλλειψης του παραμικρού ενδιαφέροντος και συνεπώς της στοιχειώδους στήριξης τοπικών και εθνικών φορέων που σχετίζονται με τον πολιτισμό, αναγκάζεται το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος να κλείσει και να θέσει τέλος σε όλες του τις δραστηριότητες πέρα των 5 ήδη ανακοινωθέντων σεμιναρίων των Ζohar Fresco (Kρουστά,18-23/3), Daud Khan Sadozai (Rabab του Αφγανιστάν ( 24 – 29 /3) στη Λευκάδα, και των Pedram Khavar-Zamini (Περσικό Τόμπακ 31/3 – 4/4),  Σωκράτη Σινόπουλο (Πολίτικη Λύρα 6 – 11/3), και Ross Daly (Μουσική Ομάδα 28/4 – 3/5) στο Χουδέτσι, Ηρακλείου, Κρήτης.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, η κύρια δραστηριότητα του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος είναι η διοργάνωση σεμιναρίων και master-classes με κορυφαίους δασκάλους από όλο τον κόσμο και με τη συμμετοχή περίπου 350 με 400 μαθητών κάθε χρόνο από τουλάχιστον 35 διαφορετικές εθνικότητες. Τα σεμινάρια αυτά δουλεύουν κάτω του κόστος καθώς εμείς που τα διοργανώνουμε δεν ενδιαφερόμαστε καθόλου για οποιοδήποτε οικονομικό κέρδος. Μας ενδιαφέρει μονάχα η υπηρεσία που προσφέρουμε στους μαθητές μας και στην ίδια τη μουσική. Οι μαθητές είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία άνθρωποι περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων που ήδη κάνουν μεγάλες θυσίες να ανταποκριθούν στη σχετικά χαμηλή τιμή που είμαστε αναγκασμένοι να ζητήσουμε από αυτούς (250€ για 6 μέρες μαθημάτων και διαμονής!).

Παρ’ όλες τις προσπάθειες μας να συνάψουμε μια κάποια συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς και υπηρεσίες της πολιτείας (Υπουργείο Πολιτισμού, Περιφέρεια Κρήτης, Νομαρχία Ηρακλείου κλπ), δυστυχώς δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον οι συγκεκριμένοι ούτε καν να συναντηθούν μαζί μας πόσο μάλλον να συνεργαστούν. Το μόνο που θέλουμε από αυτούς είναι να συμμετέχουν και αυτοί στο κόστος των σεμιναρίων ώστε να μην περνάει όλο αυτό το οικονομικό βάρος στους μαθητές που δεν μπορούν να το αντέξουν. Μέχρι φέτος ο βασικός μας συνεργάτης σε αυτή τη προσπάθεια, ο Δήμος Νίκος Καζαντζάκης (ο διαχειριστής του ΜΕΛ), κάλυπτε μοναχός του το οικονομικό έλλειμμα ( μεταξύ €35,000 και €45,000 ετησίως για τα 25 – 30 καλοκαιρινά σεμινάρια της Κρήτης). Τα τελευταία δυο χρόνια συνάψαμε μια περιορισμένη αλλά θετική συνεργασία με το Δήμο Λευκάδας ο οποίος μας βοήθησε να πραγματοποιήσουμε 6 σεμινάρια στο χώρο του στη διάρκεια του χειμώνα.

Από φέτος ο Δήμος Νίκος Καζαντζάκης δηλώνει αδυναμία να συνεχίζει να καλύπτει τα όσα μέχρι τώρα κάλυπτε και έτσι μένουμε χωρίς τα απαραίτητα οικονομικά μέσα να πραγματοποιήσουμε το φετινό κύκλο εργασιών μας. Ο Δήμαρχος του Δήμου Ν. Καζαντζάκη, ο κ. Ρούσος Κυπριωτάκης μας βεβαιώνει ότι, παρά τις επίμονες προσπάθειες του ιδίου και των συνεργατών του να εξασφαλιστεί το ενδιαφέρον και η στήριξη των τοπικών και εθνικών φορέων που σχετίζονται με τον πολιτισμό προκειμένου να συνεχίζεται η προσπάθεια που γίνεται στο Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση στα αιτήματα αυτά. Συνεπώς το Μουσικό Εργαστήρι δεν έχει άλλη επιλογή από το να διακόψει όλες του τις δραστηριότητες και να κλείσει.

Το χωριό Χουδέτσι έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό εξαιτίας των δραστηριοτήτων του Μουσικού Εργαστήριου Λαβύρινθος που έχει αναδειχθεί πλέον σε έναν πολύ σοβαρό μοχλό ανάπτυξης τόσο για το ίδιο το χωριό όσο για όλη την περιοχή. Οι μαθητές και η δάσκαλοι του ΜΕΛ διδάσκουν σε μουσικές σχολές και πανεπιστήμια σε όλη την Ελλάδα, στην Ευρώπη και αλλού ταυτόχρονα συμμετέχοντας δημιουργικά και καθοριστικά σε πολλές από τις κορυφαίες παραγωγές που έχουν να κάνουν με την σοβαρή αξιοποίηση στοιχείων της παγκόσμιας παραδοσιακής μουσικής στη σύγχρονη δημιουργία. Η ίδια η Κρήτη εξελίσσεται σε τόπο συνάντησης, διαλόγου και δημιουργικής επεξεργασίας των μουσικών παραδόσεων της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Ασίας . Και όμως, η πολιτεία αδιαφορεί…. Το οικονομικό έλλειμμα είναι για αυτούς ένα ευτελές ποσόν για ένα τέτοιο έργο πολιτιστικής και τοπικής ανάπτυξης και η μέχρι τώρα αδιάφορη έως και αρνητική στάση τους μόνο ως εγκληματική μπορεί να χαρακτηριστεί.

Είμαστε διατεθειμένοι να εξετάσουμε και να ακολουθήσουμε ακόμα οποιαδήποτε πρόταση δράσης προκειμένου να συνεχίζει το έργο του ο Λαβύρινθος εκτός από τις εξής τρεις:

1) Η αύξηση της τιμής των σεμιναρίων σε βάρος του μαθητή.

2)  Η συρρίκνωση των δραστηριοτήτων του ΜΕΛ.

3) Η οποιαδήποτε έκπτωση στην ποιότητα της διδασκαλίας

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους μαθητές και τους δασκάλους που όλα αυτά τα χρόνια μας τίμησαν με την  παρουσία και με την εμπιστοσύνη τους καθώς και τους Δήμους Νίκου Καζαντζάκη και Λευκάδας που έκαναν ό,τι μπορούσαν να στηρίξουν το έργο του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος.

Εάν οποιοσδήποτε αναγνώστης αυτού του μηνύματος θέλει να εκδηλώσει τη δική του ενόχληση για την εξέλιξη αυτή, προτείνω να στείλει ένα email διαμαρτυρίας σε κάποια από τις ακόλουθες  διευθύνσεις, ή και σε όλες .

1) Περιφέρεια Κρήτης:      http://www.crete.gov.gr/contact.asp?id=4&category=19….

2) Νομαρχία Ηρακλείου:            nairakl1@otenet.gr

3) ΤΕΔΚ Νομου Ηρακλειου: tedk@otenet.gr

4) Υπουργείο Πολιτισμού:            http://www.yppo.gr/0/gcontact.jsp

5) Δήμος Ν.Καζαντζάκη http://www.dimos-nikoskazantzakis.gr/contact.html

Να είσαστε καλά
Ross Daly….

Ιδρυτής και Καλλιτεχνικός Διευθυντής
του  Μουσικού  Εργαστηρίου Λαβύρινθος

<!–[if gte mso 9]> Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]–><!–[if gte mso 9]> <![endif]–>
http://www.labyrinthmusic.gr/laby

http://www.rossdalymusic.com